მეექვსე კვირა

ეზრა 6 კვირაზე ცოტა მეტისაა და გადაწყვიტა, რომ ძილი ამ ეტაპზე არ სჭირდება. ასევე გადაწყვიტეს ჩვენმა მეზობლებმა და ტყუპები გააჩინეს; ამიტომ, როგორც იქნა დამდგარი ზაფხულის გამო, ყველა ფანჯარა რომ ღია გვაქვს სახლში, ისე მგონია, სამი ბავშვი გვყავს. ერთი ეზრა, რომელიც უკვე 6 კვირაზე მეტი ასაკის ბავშვივით ღრიალებს და კიდევ ორი კნუტი.

დედაჩემი ეზრას დამშვიდებას ცდილობს, მე – პოსტის დაწერას და ჩემი ქმარი ფიქრობს, რომ ქალები ბევრად უგულოები და სასტიკები ვართ, ვიდრე კაცები. თვითონ ბავშვის ერთ წამოკნავლებაზე მასთან გარბის, მე კიდევ ფეისბუქს ვსკროლავ და ავსტრალიურ ბლოგებს ვკითხულობ. რა ვქნა, რომ ფეთიანი დედა არა ვარ. მხიარული დედა ვარ: ეზრას სულ სასაცილო რაღაცებს ვუყვები და ვამხიარულებ.

დედობა ძნელი ყოფილა და თანაც როგორ. ამაში ალბათ კიდევ უფრო მაშინ დავრწმუნდები, დედაჩემი რომ წავა და ეზრა ახალბედა მშობლებს მარტოებს მოგვიხელთებს. არადა, კარგი ბავშვია, უბრალოდ, ყოველდღე იცვლება და ხასიათი უყალიბდება.
გარეგნობით უცნაურია, დიდად არცერთ მშობელს გვგავს, უბრალოდ მუქი ლურჯი თვალები აქვს და ჩემნაირი ცხვირი. ყველაზე სასაცილო ისაა, დედაჩემი ჩემს ქმარს ამსგავსებს და ჩემი ქმრის მშობლები და ძმა ფიქრობენ, რომ მე მგავს.

ხანდახან უცნაური სევდა შემომაწვება ხოლმე, სიმართლე გითხრათ, ჩემი ქართველი მეგობრები სასწაულად მენატრებიან და ისე მინდა, გავიდე გარეთ და ისინი დავინახო ამ უცხვირპირო გერმანელების მაგივრად; ან ეზრა "კენგურუში" ჩავსვა და ყავის დასალევად სადმე წავიდეთ (ჯერჯერობით საშინლად რომ სძულს ეს კენგურუ, არ ითვლება). ზაფხულობით ეს ნოსტალგია უფრო ძლიერი იმიტომ ხდება, რომ სოფელში მინდა ხოლმე წასვლა და მთის სუფთა ჰაერის ჩაყლაპვა, მდინარეში ცურვა და კარტოფილის ხინკალი. ლილუ მენატრება და ყველა გამვლელ–გამომვლელი, რომლებიც, მნიშვნელობა არა აქვს, გიცნობენ თუ არა, გესალმებიან და გამოგელაპარაკებიან.

ახლა ვოცნებობ, ეზრა როდის გაიზრდება, საქართველოში რომ წავიდეთ და იმდენი ითამაშოს თავის მომავალ ბიძაშვილ–დეიდაშვილებთან, რამდენსაც მე ვთამაშობდი და ბედნიერი ვიყავი.

მომავალ შაბათ–კვირას შავუოთის დღესასწაულია. ეზრას პირველი შავუოთი და თორის მიღება. ვერასოდეს ავხსნი და ალბათ, არც უნდა ავხსნა, რას ვგრძნობ, როცა მსგავსი დღესასწაულები დგება, მე უკვე შვილი მყავს და ზრდასრული ქალი მქვია, რომელსაც უფრო მეტი მოეთხოვება წელს, ვიდრე შარშან. მოეთხოვება რა, სხვა პასუხისმგებლობა და მიზნები გაუჩნდა.

ეზრა ისევ ტირის. ოჰ, ეს კრიზისული მეექვსე კვირა.
ვიცი, რომ ესეც გაივლის, თან ძალიან სწრაფად და მერე ბებიაც უცებ გავხდები. ბლოგერი ბებია, ღმ–ერთმა იცის, უკვე რომელიც ქვეყნიდან.

1 თვე და ახალი გმირი

ეზრა უკვე 1 თვისაა და მიუხედავად იმისა, რომ არ მინდა იმ ქალებს დავემსგავსო, მხოლოდ თავის შვილებზე რომ საუბრობენ, სხვანაირად მაინც არ გამომდის. თითქოს მთელი სამყარო გაჩერებულია და ჩემი ტემპით მიდის. ჩემი ტემპი კიდევ ეზრას ტემპია, მისი დაძინება, გაღვიძება, ჭამა, გამოცვლა, ბანაობა და მერე ისევ ყველაფერი თავიდან.
ჩემმა მეგობრებმა წიგნები გამომიგზავნეს თბილისიდან და ეზრას როცა ვაჭმევდი, მაშინ ვკითხულობდი, მერე თავი დავანებე, რადგან უსამართლოდ მომეჩვენა სხვების ამბების წაკითხვა, როცა ჩემი "ამბავი" ჭამდა და ჩემგან ემოციურად მასთან ყოფნა სჭირდებოდა.
ახლა ვესაუბრები. ქართულად ძალიან სასაცილო რაღაცებს ვუყვები, ამ დროს დედაჩემი ცდილობს, მისი სახელი მოფერებით შეკვეცოს და ჯერჯერობით  არ გამოსდის, ამიტომ, "ჩემი პატარა ლამაზი ბიჭით" შემოიფარგლება და სახელის შეკვეცის მაგივრად, საბანს მაგრად უკეცავს და უნდა, ჩათბუნული მყავდეს.

ზოგჯერ მოსაწყენია ყველაფერი. თანაც ძალიან. ზოგჯერ მგონია, რომ დავიღალე და მერე მახსენდება, ჯერ რა დროს დაღლაა, როცა ყველაფერი სულ ახლახან დაიწყო.
უცნაურია დედობა.
ხშირად მეძინება.
ბოლო დროს ნაკლებად მახსენდება მშობიარობის ტკივილები, როცა ძალიან დავიღლები ან გამოუძინებელი ვარ, გულიც მხოლოდ მაშინ მიჩუყდება.

მინდა, ისე ძალიან დათბეს, ეზრას თბილად აღარ ჩავაცვა და ქუჩაშიც უქუდოდ ვასეირნო, რომ მზემ მოუღუტუნოს პატარა, რბილ თავზე. მეც მინდა, მზე ისევ მადგეს სახეზე და მაღიმებდეს, როგორც აქამდე იყო ხოლმე და საერთოდ, რაც უფრო ვიზრდები, მით უფრო მეტი რამე მინდა და განსაკუთრებით მზისგან ვითხოვ ხოლმე ამ ყველაფერს: სითბოს, სიხარულს და სიცილებს.

დღეს ეზრას რაღაცები ვუყიდე და სახლში რომ მოვდიოდი, ჩემს თავს ვუთხარი, სოფი, თითქოს ისევ იგივე ადამიანი ხარ, როგორიც აქამდე იყავი, უსამართლობა გძულს და ის ტენდენციები, ადამიანები ერთმანეთს რომ დასცინიან, გულს წყვეტენ და საკუთარი თავის გამოჩენა უნდათ, ყველაზე შტერულ რაღაცებზე ისევ გემრიელად გეცინება და დრიუ ბერიმორის სიხარულიც საკუთარივით გიხარია; მაგრამ მაინც, მაინც, მაინც, სოფი, შენი ცხოვრება ძალიან შეიცვალა და ახლა სახლში გეჩქარება, რადგან ეზრა გელოდება, რომელიც ჯერ მხოლოდ რძის სუნით გცნობს და შენ თავი იმ ზღაპრის გმირი გგონია, თავისი ბეკეკებისთვის რომ საჭმელი მიაქვს სახლში და ისინიც კარს მხოლოდ ასე უღებენ.

ეზრა ჯერ კარს ვერ მიღებს, სივრცეში იცინის თავისი უკბილო პირით და მაშინ ვიცი, რომ ცხოვრება კი არ იცვლება, ჩვენ ვცვლით, არჩევანს ვაკეთებთ ცხოვრებაში და როცა რაღაც ძალიან გვინდა, აუცილებლად მოდის ჩვენთან.

მსოფლიოს ყველაზე სოციალისტ იუდაისტთან თუ მოვიდა, სხვებთანაც მივა, ვისაც სჭირდება.

ეზრა

მოსწყინდა, რომ მასზე როგორც ანონიმურ პერსონაჟზე, ისე ვსაუბრობდი.
მოსწყინდა, რომ მხოლოდ წერილებს ვწერდი.
მოსწყინდა, რომ მოცარტი მხოლოდ ერთხელ მოვასმენინე, სამაგიეროდ მაიაკოვსკის ლექსებს ვუკითხავდი.
ყველა დიდ დღესასწაულზე მუცელში ჯდომა მოუწია და ესეც მოსწყინდა, ამიტომ ადგა და პირდაპირ პესახამდე ორი დღით ადრე გადაწყვიტა დაბადება.

მშობიარობა ამქვეყნად ყველაზე მტკივნეული რამეა. ყველა კბილს რომ ერთად გაძრობდნენ, ან ტვინში ნემსებს გიყრიდნენ, ალბათ ასეთი სტრესული არ იქნება. მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვი სასწაულად სწრაფად გავაჩინე, თავის გამოსვლის მომენტში, მეგონა, რომ არასოდეს დამთავრდებოდა ეს წამება და დარჩებოდა ასე ჩემში გაჭედილი და იმ ოთახიდანაც აღარასოდეს გამოვიდოდი. ბუნებრივია, რაც მეტი კუნდერა გაქვს წაკითხული, მით უფრო გამძაფრებული გაქვს შეგრძნებები; გამახსენდა, რადგან ქალი ვარ, შესაბამისად, ასეთი ტკივილები უნდა მსიამოვნებდეს–მეთქი, ამის გახსენება და თავთან ერთად, ბავშვის ტანი უკვე უადვილესად გამოსრიალდა. დეტალების მოყოლა დიდად სასიამოვნო არ არის, ალბათ, მაგრამ ზემოთ კუნდერა ვახსენე, რომელიც წერს ქალებს თავის მშობიარობაზე საუბარი სიამოვნებას ანიჭებთო და ამაზე დიდი ჭეშმარიტება კაციშვილს არ უთქვამს.
ძალიან რთულია მშობიარობა, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში უარს არ ვიტყოდი ამ ტკივილებზე კიდევ ერთხელ, მერე იმდენად სასიამოვნოა თბილ–თბილ, ჭუჭყიან და ფართხალა არსებას რომ გულზე დაგიწვენენ, რომელიც ჯერ თვალებსაც ვერ ახელს და შენ ხან გეცინება, ხან – გეტირება იმაზე, რომ შენი შვილია, შენში იჯდა ამდენი ხანი და მაინც ვერასოდეს წარმოიდგენდი, თუ ყველაფერი ასეთი სასწაული იყო.

ახლა ეზრა უკვე სახლშია, ორი კვირისაა, თვალებსაც ახელს, მაგრამ ჩემს გულზე წოლა ისევ ისე მოსწონს, როგორც ახალდაბადებულ, თბილ–თბილ და ჭუჭყიანს მოსწონდა.
ღამით, როცა არ ეძინება, ქართულად ვუმღერი და მერე გულაჩუყებული ტირილს ვიწყებ, ნამდვილი "მიმინოს" სესიები მაქვს; სიმღერებიდან მხოლოდ "დიდი მინდორი დანამა" მახსენდება.

დედობრივი სიყვარული მაშინვე არ მოდის, სიმართლე გითხრათ. მშობიარობის მერე, განსაკუთრებით სახლში დაბრუნების პირველ დღეებში უცნაური სევდა გამიჩნდა, რომელსაც თურმე babyblues–ს ეძახიან. ვითომ ყველაფერი ძველებურად უნდა ყოფილიყო და უცებ მივხვდი, რომ აღარაფერი იქნებოდა ისე, როგორც ადრე. ჩემი ცხოვრება რადიკალურად შეიცვალა და სამუდამო პასუხისმგებლობა გამიჩნდა, რომელიც ამქვეყნად სხვა არაფერს ჰგავს.
თურმე ქალი იმდენად ეჩვევა ფეხმძიმობას და მასზე "მიბმულ" ბავშვს, რომ უკვე დაბადებულ და ცალკე პიროვნებად "ნაქცევთან" შეჩვევა უჭირს, ამიტომ იმ სამშობიაროში, სადაც მე გავაჩინე, ბავშვი პირველივე დღიდან დედასთან რჩება, მასთან სძინავს, თავიდანვე აჩვევენ ძუძუს წოვას, რომ skin to skin კონტაქტის მეშვეობით, დედას გაუადვილდეს შვილთან ურთიერთობა.
მაინც რთული იყო. პირველ დღეებში გული სასწაულად მიჩუყდებოდა და იმის გაგებას ვცდილობდი, მე ვინ ვიყავი, ახლა ვინ გავხდი და მომავალში რა იქნებოდა.
ნელ–ნელა ვიგებ ამ ყველაფერს. მომავლის ჯერ არაფერი ვიცი.

მხოლოდ ის ვიცი, რომ ეზრა უკვე აქ არის.
კეთილი იყოს შენი მოსვლა, ეზრა!

პესახის და ჩემი წინაპერიოდი

პესახი როგორც კი ახლოვდება, უცნაური სევდა მიჩნდება, ისეთი, რომლის ახსნაც მიჭირს. ალბათ, გერმანიაში ცხოვრებაც უწყობს ამაში ხელს. მთელი ცხოვრება რომ ერთი დიდი let my people go–ა.
დღეს მე და ჩემი ქმარი ლაიპციგის მარკტპლაცს რომ ვკვეთდით, სააღდგომო ბაზრობას შლიდნენ და წარმოვიდგინე, წლების წინ რას ნიშნავდა ეს პერიოდი ევროპელი ებრაელებისთვის: მუდმივი შიშის ქვეშ ცხოვრება, რომ ანტისემიტები ახალ ბრალდებებს მოიგონებდნენ, კიდევ უფრო ახალი პოგრომების ჩასატარებლად.
თურმე ბევრ პოლონელს დღემდე ჰგონია, რომ ყველა ებრაელს ბევრი ფული აქვს და პროვინციებში წვერიანი მოხუცი რაბინების ფოტოები აქვთ სახლში თილისმად, რომ თვითონაც გამდიდრდებიან.
დანარჩენ მსოფლიოს კიდევ სჯერა – ყველა მასონია და მსოფლიოს მართავს. ამ დროს ის საშუალო კლასი, მე რომ ძალიან კარგად ვიცნობ, სხვებივით თავს იკლავს მუშაობით, ცხოვრებაში არაფერი მოსდის ადვილად და მხოლოდ საყვარელ სცენარისტზეა ბოლომდე დამოკიდებული.
Let my people go...

მერე მოდის პესახის წინაპერიოდი და 21–ე საუკუნისთვის "შეუფერებელი პროფესიით" დაკავებული, თეძოებდამრგვალებული ქალი, რომელიც იმ სახლში ცხოვრობს, საიდანაც 40–იანების დასაწყისში 7 ადამიანი გაასახლეს საკონცენტრაციო ბანაკში, სევდიან მუსიკას უსმენს და ხვდება, ყოველთვის აქ იყო მისი ადგილი, დასავლეთში, თავის სევდიანთვალებიან ადამიანებში, რომლებსაც არ უნდათ სიმდიდრე, უბრალოდ ბედნიერება და კმაყოფილება იმით, რაც აქვთ და ექნებათ.
/ცოტა ნერვიული ვარ დღეს/

Let my people go.

სიზმრები და ახალი კვირები

დღეს დილის 8 საათზე მქონდა ჩემს გინეკოლოგთან შეხვედრა. ყოველთვის განვიცდი, მიუხედავად იმისა, რომ არაფერია საშიში. ჯერ არავინ მინახავს, ექიმთან ვიზიტი ახარებდეს და შთააგონებდეს. ღამით ცუდად მეძინა, ხშირად მეღვიძებოდა და თან შემაწუხებელი სიზმრები მესიზმრებოდა. ორსულობის სიზმრები ხომ ცალკე თემაა და მგონი, ერთერთი ყველაზე რთული რამე, რაც ამ პერიოდში შეიძლება იყოს. რაც უფრო ახლოვდება "მომენტი", სიზმრებიც მრავლდება და აღელვებაც. ამიტომ თითოეული თბილი სიტყვა, ღიმილი და ყურადღება ძალიან მნიშვნელოვანი ხდება. მიხარია, რომ ბევრი ჩემი მეგობარი მწერს საქართველოდან, მეკითხებიან, როგორ ვარ და ძალიან მახარებენ; ისეთებიც არიან, რომლებისგანაც უფრო მეტს მოველოდი და ვგრძნობ, თუ მწერენ, ვალდებულების მოხდის გამო. მერე ვფიქრობ და მჯერა, რომ რასაც ვიღებ, იმას ვიმსახურებ და ზუსტად იმდენ ყურადღებას და სიყვარულს, რამდენიც მჭირდება. ალბათ, მე თვითონაც ასე გავცემ ჩემს გრძნობებს, უმეტესად ხომ what goes around comes around. 100%–ით არა, რა თქმა უნდა, მაგრამ მეტ–ნაკლებად. სიყვარულისა და სითბოს მობეზრება, ბუნებრივია, არ არსებობს, რაც მეტს გასცემ, მეტს იღებ და პირიქით.

ძალიან საყვარელი ექთნები ჰყავს ჩემს ექიმს, ყურიდან სისხლს (ორგანიზმში რკინის რაოდენობას ასე სინჯავენ) ძალიან ადვილად იღებენ (ერთხელ სადღაც ძალიან გამაწვალეს და იმის შემდეგ ჩემთვის ეს ბევრს ნიშნავს). მერე 20 წუთი ვიწექი და ბავშვის კარდიოგრამას, მოძრაობასა და კუმშვებს (contractions–ის ჩემებური, საშინელი, თარგმანი) იღებდნენ. გამიხარდა, რომ წონაში აღარ მომიმატებია და ჩემმა დიეტამ, "ნაკლები ტკბილეული", გაამართლა, რადგან წინა ორ თვეში სასწაულად მოვიმატე, როცა მანამდე თვეში 2 კგ–ზე მეტს არ ვიმატებდი, შესაბამისად, სახე სასწაულად შემეცვალა და "დამამშვიდებელმა"კომპლიმენტებმაც იმატა. აი, ისეთებმა, ხომ იცით, უბრალოდ, გულის გასახარებლად რომ გეუბნებიან, ამ დროს შენ ყველაზე კარგად იცი, როგორ გამოიყურები და როგორ გრძნობ თავს.

ერთი ბლოგზე ვნახე პოსტი, 10 რაღაც, რაც ორსულს არ უნდა უთხრათო და რამდენიმე უკვე მითხრეს:
"ვაიმე, ორსულად ხარ?" – 27 წლის ქალს რომ ამას გეტყვიან, თან ინტერნეტნაცნობი, რომელსაც რატომღაც ჰგონია, რომ კარგად გიცნობს :დ
"ტყუპებს ელოდები?"
შეიძლება ადამიანის ბუნებაა ასეთი, როცა არ იცი, რა თქვა, სისულელეებს ამბობ. მეც ხშირად ვამბობ და ამიტომ ვცდილობ, სხვებისგანაც არ მეწყინოს.

კარგი.
პარასკევია დღეს უკვე, კიდევ ერთი კვირა გავიდა. აქამდეც ვგრძნობდი კვირების გასვლას, მაგრამ ახლა ეს კვირები ჩემი სულის გარდა, სხეულსაც რომ ემჩნევა, კიდევ უფრო ემოციური გახდა შაბათი. ხანდახან ღამით მეღვიძება და ვფიქრობ, ჯერ არაფერი მომიმზადებია, როგორ მოვასწრებ ყველაფერს, იმდენი რამე გვჭირდება... არა, რაღაცები უკვე მზად გვაქვს, მაგრამ ბოლომდე არა და ჯერ კიდევ იმდენი რაღაც არ მიყიდია, სულ ხვალისთვის ვდებ და მერე ვეღარ ვიცლი. ან ხვალე მომავალ კვირას მოდის და იმას კიდევ მეორე კვირაც ემატება...
მორჩა, შაბათი მოდის და უნდა დავისვენო!!!

ბედნიერ დასვენების დღეეს გისურვებთ!

H – რძე

ძალიან მიყვარს რძე. ჩემს ყოველდღიურ საუზმეს ამზიანებ-არძიანებს. ყავასაც მხოლოდ რძით ვსვამ და კარაქიან–ყველიან პურს ვაყოლებ (ამაზე გემრიელი საუზმე არ არსებობს მსოფლიოში). გერმანიაში ხომ უგემრიელესი პური იყიდება, ყველანაირი ფორმის, ზომის, ხარისხისა და ფერის. მართალია, ჩვენი კოშერი კვების გამო, პურს უმეტესად სახლში ვაცხობ (საცხობში ერთი პური 2,50 ევრო ღირს, ja genau, კაპიტალიზმს ხომ ვერსად გაექცევი!), მზესუმზირას ვურევ და ისეთივე გამოდის, როგორიც ცნობილი გერმანული პურები. როგორც ყველაფერს, აქაც ხარისხის მიხედვით აქვს პურს ფასი. სუპერმარკეტში, რა თქმა უნდა, პური ყველაზე იაფია, Bäckerei–ში ორჯერ ძვირი, სამაგიეროდ ისეთი სურნელის და გემოსი, რომ ვერაფერი შეედრება.

ეს რძე, მაგალითად, რომელსაც ვსვამ, 51 ცენტი ღირს, საკმაოდ გემრიელია

პურზე საუბარს საერთოდ არ ვაპირებდი, უბრალოდ, საუზმეზე საუბარს მოჰყვა. რძეზე მინდოდა მომეყოლა. დღეს სახლში წიგნი ვიპოვე რძის პროდუქტებზე და ძალიან გამიტაცა. თუმცა, ბევრი ისეთი რამე გავიგე, რასაც დიდად არ გავუხარებივარ. თურმე ჰომოგენიზირებულსა და პასტერიზებულ რძეში, რომელსაც უმეტესობა ვსვამთ, არავითარი ვიტამინი აღარ არის და "ერთი მკვდარი საკვები პროდუქტიაო", ეწერა. თუმცა ინტერნეტი და პრესა ასეთ რძეს საკმაოდ აქებს და ორსულებსაც ურჩევს, რადგან ყველანაირი ბაქტერია დახოცილია. ახალმოწველილ რძეზე ეწერა, რომ აუდუღებლად მისი დალევა არ შეიძლება. მახსოვს, პატარა რომ ვიყავი, სოფელში, ვგიჟდებოდი რძის მოწველის პროცესზე და ზუსტად ის ქაფმორეული და ვედროში ახალჩაჩუხჩუხებული მომწონდა, მაგრამ დალევას გვიშლიდნენ; ადუღებული და თავზე ნაღებმოდებული რძე კიდევ – გულს მირევდა. სამაგიეროდ, ახლა ვსვამ ბევრ, მუყაოს პაკეტში გამომწყვდეულ რძეს, რომელშიც იმდენი დანამატია (და დანაკლისი კიდევ), რომ ვინ იცის, საბოლოოდ რისი დალევა გამომდის. მაგრამ მაინც ვიმედოვნებ, რომ საჭირო ვიტამინებსა და ქიმიურ ნივთიერებებს მაინც ვიღებ. ბოლოს და ბოლოს, მთელი ჩვენი ცხოვრება ქიმიაა და ეს სიტყვა ყველას ასე რატომ გვაშინებს, არ ვიცი. თუნდაც, საყვარელი წყალი ქიმიური ელემენტი არაა? H2O, nice to meet you.

Keine Sachsen Milch!!!

გერმანიაში მილიონნაირი რძეა: Vollmilch, იგივე მოუხდელი რძე, ზემოთ ნახსენები ჰომოგენიზირებულ–პასტერიზებული, ცხიმის ძალიან მაღალი და დაბალი შემცველობებით; მოკლედ, საბოლოო არჩევანი უმეტესად ფასსა და ფირმაზე რჩება. აღმოვაჩინეთ, რომ "ჩვენი" ადგილობრივი "საქსონიის რძე", ნაცისტური პარტიის ლობისტია პარლამენტში, შესაბამისად მათი კარაქის შეძენა შევწყვიტეთ, არადა, სიმართლე უნდა ითქვას, ძალიან გემრიელი იყო და ახლა უკეთესი კარაქის ძებნაში ვარ. შეიძლება ცოტა სასაცილოდაც მოგეჩვენოთ, მაგრამ ასეთი პოლიტიკურ–პრინციპული რაღაცები ადამიანებს გვჭირდება ცხოვრებაში და მე მნიშვნელოვნად მიმაჩნია. მაგალითად, ჩემს აფროამერიკელ ჯგუფელ გოგოს საღამოობით ლაიპციგის რამდენიმე რაიონში მარტო გავლის ეშინია, რადგან ცნობილია, რომ ნაცისტები ცხოვრობენ, ამის შემდეგ, რატომ უნდა ვიყიდო იმ მარკის პროდუქცია, რომელიც ასეთ გონებაშეზღუდულ ხალხს ლობირებს.

სიამოვნებით წავიკითხავდი პოსტს ქართულ რძესა და მის პროდუქციაზე, საერთოდაც, მომენატრა ისეთი კარგი ბლოგი, სადაც "აღზევებული" თემების გარდა, მატერიალურ–სოციალურ–ეკონომიკურ–სამომხმარებლოც იქნება და უკვე იმ ასაკის ადამიანებს, რომლებსაც მე მივეკუთვნები, დააინტერესებს.
ვიცი, ამ ბოლო დროს ორსულობის, ბავშვების, რძეების და ჯანსაღი კვების მეტი აღარაფერი მაინტერესებს და ჩემი ბლოგიც ამ მიმართულებით მიდის.
მომწონს კიდეც, ცხოვრება უნდა იცვლებოდეს და ეს ბლოგი კიდევ ხომ ჩემი ცხოვრების ნაწილია, 2008 წლიდან რომ დაიწყო და იქით წავიდა, საითაც საყვარელმა სცენარისტმა წაიყვანა.

კვირიდან კვირამდე

ზოგჯერ მინდა, უფრო მეტს ვწერდე, მაგრამ დროს ვერ ვპოულობ. მართლა. ყოველთვის მძულდა ასეთი რაღაცების თქმა და ყველაფრის დროისთვის გადაბრალება, მაგრამ უმეტესად მართლა დრო არ მაქვს. დილიდან შუადღემდე ისევ ჩემს გერმანულ კურსს ვაგრძელებ და სანამ ერთი მასწავლებელი, რომელსაც საქართველოში კომუნისტს დაუძახებდნენ, სასწაულად რთულ ლექსებს გვაზეპირებინებს, მე ვიმედოვნებ, რომ ჩვენი შვილი გენიოსი უნდა გამოვიდეს.

წინა კვირას ბევრი რამე მითხრეს, ერთმა გოგომ ჩათვალა, რომ სასწაულად მიხდება ორსულობა, მეორემ, რა სასაცილოდ დადიხარო; ჩემს ესპანელ ჯგუფელს აინტერესებდა, გავაცნობ თუ არა ბავშვს ჩემი "სკოლის" ხალხს. ფილიპინელმა ქალმა დამარიგა, რატომ სწავლობ შენს მდგომარეობაში, უნდა ისვენებდეო და როცა საბოლოოდ, არავიზე გავბრაზდი, მივხვდი, რომ ჩემში ბევრი რაღაც შეიცვალა.
ადრე ჩემს მეგობარს ვეუბნებოდი კიდეც, როცა ადამიანი არ იცვლება და წლების განმავლობაში ერთ ადგილს ტკეპნის, წინ არ მიდის, მიჭირს მასთან ურთიერთობა–მეთქი, ალბათ საკუთარ თავსაც ვგულისხმობდი. ამ ბოლო პერიოდში მეტს ვფიქრობ საკუთარ ხასიათზე, ცხოვრებაზე, არჩევანზე და მიხარია, რომ იმ ადამიანად არ დავრჩი, რამდენიმე წლის წინ რომ ვიყავი. ძალიან მოსაწყენი ვიქნებოდი საკუთარი თავისთვის და სწორედ აქედან იწყება პრობლემები, მე თუ მკითხავ, საკუთარ თავთან დისჰარმონიით.

ერთი საინტერესო ქალი ამბობდა, როცა შენ კარგად ხარ, ყველა კარგადაა შენ გარშემოო და ამაზე დიდი სიმართლე არსად მომისმენია. აქ კარგად, შეიძლება ზედსართავი სახელითაც შეიცვალოს და როცა მე კარგი ვარ, სხვებიც კარგები არიან, სხვანაირად თითქმის არ არსებობს...

მოკლედ,
ყოველ კვირა დღეს საინტერესო ბლოგს ვიპოვი ხოლმე და მერე მთელი კვირის განმავლობაში ვკითხულობ. არ ვიცი, მსგავსი ქართული ბლოგები ძალიან ცოტაა და უმეტესობა თავიდან ბოლომდე გადაკითხული მაქვს, მაგალითად ანუშკას ბლოგი, რომელიც ჩემთვის დღემდე ფენომენად რჩება, რადგან მთელი ღამე გავათენე მის კითხვაში.


ბიოლოგიური ცვლილებები რა მაქვს ამ პერიოდში?

• მარჯვენა ხელზე თითის წვერები, მგონი, ბალიშებს ეძახიან, მიბუჟდება ხანდახან. ორგანიზმში ბევრი სითხეა, მათ შორის სისხლი და მისი მიმოქცევა ზოგჯერ რთულდება. ამიტომ ხელის მასაჟი და მოძრაობაა რეკომენდებული.
• ზოგს ჰგონია, რადგან ბევრი სითხე აქვს, ნაკლები წყალი უნდა დალიოს. პირიქით, ფეხმძიმობისას, დღეში 3 ლიტრამდე წყალი უნდა მიიღო და შესაბამისად, ტუალეტშიც ხშირად ირბინო, მაგრამ სუფთა თირკმელები, უკვე დადებით ანალიზს ნიშნავს, რაც დედისთვისაც კარგია და ბავშვისთვისაც.
• ხშირი ოფლიანობა, დღეში სამჯერ ვიცვლი ტანსაცმელს. ესეც ორგანიზმში არსებული სითხის გამო.
• ხშირად მშია და სწრაფად ვიმატებ წონაში. ვცდილობ, ნაკლები ტკბილეული და მეტი ჯანსაღი საკვები მივიღო; მაგრამ ფეხმძიმობის პირველი თვეებისგან განსხვავებით, სულ აღარ მინდება მწვანე სალათები და ხილის ჩირები, მხოლოდ შოკოლადები და ნამცხვრები მახარებს.
  
• კუჭის სპაზმები დამეწყო ღამღამობით, რაც ექიმის თქმით, ორგანიზმის მშობიარობისადმი მომზადების დაწყებას ნიშნავს. სასწაული მექანიზმია ადამიანი, მე აღტაცება–აღტყინებას ისევ ვერ ვმალავ.
• ენერგიის უეცარი მომატება და ვარდნა. ზოგჯერ შემიძლია მთელი დღე არ დავჯდე, მილიონი კიბე ავირბინო, ზოგჯერ კიდევ (განსაკუთრებით შაბათს, ერთგვარი ფსიქოლოგიური მოვლენაცაა ალბათ) – მთელი დღე ძილი მინდა, თან ისე, ემბრიონივით, სახეზე ხელი დავიფარო და ვიძინო იქამდე, სანამ მარკესის გმირივით თევზები არ გამაღვიძებენ.

არც ისე მზიანი პოსტია, მე თუ მკითხავ, ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი სიმპტომი (თუ რაც ჰქვია) ცოტა გულისგამხეთქავია ქალებისთვის, რომლებიც ოდესმე ბავშვის გაჩენას აპირებენ. სინამდვილეში არაფერია ძნელი და ყველაზე კარგი რჩევაა, საკუთარი თავის შეცოდება არ დაიწყო და თავი ავადმყოფად არ ჩათვალო. თუ ყველაფერი კარგად მიდის, პატარა სირთულეებს მნიშვნელობა არა აქვს, რადგან ყველა ქალს შეუძლია მათთან გამკლავება. ზემოთ როგორც დავწერე, თუ შენ კარგად ხარ, ბავშვიც კარგად იქნება. დადებით ენერგიას სასწაულად დიდი ძალა აქვს, შესაბამისად, უარყოფითსაც და ამიტომ ზოგჯერ საკუთარ თავთან შებრძოლებაა საჭირო, ეს უკანასკნელი რომ არ მოგერიოს.

სტერეოტიპი: ფეხმძიმე ქალი, რომელიც წუწუნით დგება, სულ წელზე უკავია ხელი და სახე მოღუშული აქვს – მართლა სტერეოტიპია. კარგად რომ დაფიქრდე, არც ისე ძნელია ადგომა (ზოგჯერ არის, თუ ძალიან რბილ სავარძელში ხარ ჩაფლული), მოძრაობა უფრო სწრაფადაცაა შესაძლებელი და წელზე ხელიც ფილმებიდან გვაქვს ნასწავლი, როგორც ყველაფერი სხვა "კლიშეული".

ბედნიერ კვირას გისურვებთ!